.•:*´¨`*:•๑۩۞۩๑... 的个人资料Join the Navy to see the...照片日志列表 工具 帮助

日志


7月31日

...การยอมรับ...~*

              เท่าที่จำได้..ห่างหายจาก My Spaces ไปนานเกือบ..2 ปี ได้แล้วมั้ง
  ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งมันไปไหนหรอกค่ะ..แต่บางครั้ง คนเราก็มีเรื่องมากมายเข้ามาในชีวิต
  เรามีแค่ชีวิตเดียว..คงไม่สามารถรับมือกับเรื่องราวอันมากมายได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...
  เรื่องที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดี......................จริงไหม??
             ความรู้สึกเสียใจ...ผิดหวัง  ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ กับคนที่เข้มแข็ง  อดทน
  แต่ใครจะไปรู้ว่าคนเข้มแข็งในสายตาเขา..กลับมีความรู้สึกอ่อนแอซ่อนไว้ในใจ...
 
        ก่อนอื่น...ต้องขอขอบคุณทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เสมอมาน่ะค่ะ..................^^*
  ครั้งล่าสุดบอกว่า...ปาฏิหารย์มีจริง! ใช่ค่ะ..ปาฏิหารย์มีจริง
  ฉันได้พบกับผู้ชายคนที่ฉันรอคอยมาตลอด 4 ปี โดยที่ไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้พบเค้า
  เพราะสำหรับฉันแล้ว..มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยแม้แต่ 0.000000001......%
        20 มิ.ย. 2551 เวลาประมาณ 21:49 น. ณ ร้านก๋วยจั๊บ อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
        20 ก.ค. 2551 เวลาประมาณ 21:55 น. ข้อความฉบับแรก และ....ฉบับต่อๆๆมา
        1 ม.ค. 2552 เวลา 09:10:11 น. ได้รับข้อความอวยพรปีใหม่
                 Happy New Year 2009! I wish u have a great great great new year.
            Nice Life, Nice Work & Nice Love. Happy Happy A Lot na Krub!
            ขอบคุณนะค่ะ..ขอบคุณสำหรับคำอวยพร ฉันว่าโชคดีแล้วหละค่ะ
   ฉันโชคดีที่ได้เจอคุณ ฉันโชคดีที่ได้รู้จักคุณ......
  และฉันเชื่อว่า..ฉันเป็ฯผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ที่ได้ "รักคุณ" ถึงแม้คุณจะไม่ได้รักฉัน
 
                    --"ถึงแม้เราจะไม่ได้รักกัน แต่..ฉันก็ดีใจที่ได้รักเธอ"--
                                                         .
                                                       .....--*
7月2日

ปาฏิหารย์

                  วัน เสาร์ ที่ 21เดือน มิถุนายน พ.ศ.2551 เวลาประมาณ 21.49 น.
 
  อยากรู้จังว่ามันคือพรมลิขิตหรือปาฏิหารย์...5ปี ที่ไม่มีหวัง......
ในที่สุดฉันก็ได้เจอ......
3月19日

...ชีวิตคนกลางทะเล...

                            
                     ยิ้มแฉ่ง ~..ความรัก..กลางทะเลกว้างใหญ่..~ยิ้มแฉ่ง

                        "คนหนึ่งคนบนเรือ..กลางทะเล "
                 คนเรือเหงา อ้างว้าง อยู่ห่างฝั่ง
                ใครอีกคน อยู่ข้างหลัง เหงาบ้างไหม 
                คนเรืออยู่ กลางทะเล ว้าเหว่ใจ
                เรือล่องไป ไกลฝั่ง ยังห่วงเธอ 
                เรือพาเรา ห่างไกล ใจไหวหวั่น 
                รักของเรา จะคงมั่น อยู่แน่เหรอ 
                นานนับเดือน เลื่อนเป็นปี ที่ไม่เจอ
                กลัวมีคน มาใกล้เธอ ให้เผลอใจ 
                อยู่ทางนั้น คนมากมาย ได้ใกล้ชิด
                ไม่อยากคิด หวาดระแวง แกล้งสงสัย
                 ฉันรักเธอ อยากอยู่ใกล้ ไม่ห่างไป
                แต่งานฉัน จำต้องไกล เข้าใจที 
                จะกลับมา พบเธอ ตรงที่เก่า 
                ฝากดูแล รักของเรา ในวันนี้
                ลมทะเล พัดเข้าฝั่ง ทุกนาที 
                คือความรัก จากทางนี้ ส่งกลับไป

                     ...ด้วยหน้าที่ชีวิตรับผิดชอบ
                คือคำตอบที่คงอยู่มิรู้สิ้น
                ความภูมิใจลึกล้ำดั่งอาจินต์
                รักแผ่นดินรักเกียรติศักดิ์นักรบไทย 
                คิดถึงยอดฤทัยใจจะขาด
                แต่มิอาจตัดใจทิ้งไปได้
                ด้วยหน้าที่ศรัทธาทั้งใจกาย
                คือความหายเกินค่ากว่าชีวี 

        ยิ้ม..การตายใสนามรบเป็นเกียรติของ..ทหาร ยิ้ม.... มอบแด่ทหารกล้าทุกนาย..^^ กุหลาบแดงกุหลาบแดง
10月13日

...วันผู้พิทักษ์สันติราฎษ์..

     อะนะ...วันนี้ที่รอคอยก็มาถึงจนได้..
  ความจริงมันก็ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นมากมายนักหรอก..
 แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้..ถึงจะมีพ่อแม่ พี่น้อง ลุงป้า น้าอา เป็นตำรวจ-ทหาร ก็เถอะ!!
 แต่ก็ยังไม่เคยเห็นเค้าสวนสนามกันจริงๆซะที อย่างมากก็เห็นที่พี่ชายเค้าถ่าย VDO มาให้ดู
 
              ......................................
  13 ตุลาคม 2550  ณ สนามราชมังคลากีฬาสถาน
  วันนี้เค้ามีงานด้วยหละ..ก็ประมาณว่างานสวนสนามของตำรวจเค้าอะนะ..
  ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไปดู..ก็ไม่มีใครไปดูเป็นเพื่อนนิ๊..(บรรดาคนใจร้าย)
 อีกทั้งไม่ค่อยจะโปรดปรานอาชีพนี้เท่าไหร่...
  แต่ก็น่าเสียดายออก..แค่ข้ามถนนไปก็ถึงแล้ว
  อีกอย่างน่ะ..ก็เครื่องบินตำรวจ(หรือป่าวน่ะ)มาบินล่อตาล่อใจอยู่ได้..
  .....คนเยอะจังเลย..ที่สำคัญ งานนี้เค้าเหลืองทั้งงาน..
 ไอ้เราเกือบไปแล้ว..เกือบสีชมพูสดใส(อายเค้าตายเลย!)
  ...พอไปงานวันนี้รู้สึกดีมากๆเลย อย่างน้อยก็ลดทิฐิที่มีต่อตำรวจลงบ้าง
  ที่สำคัญน่ะ..แอบไปเจอวีรบุรุษในดวงใจมาด้วยหละ..กริ๊วๆๆ
  เห็นแล้วซึ้งเลย..ก็..พ.ต.ต.นพดล  เผือกโสมล  ไงหละจ๊ะ...
 
    รูปแบบงานก็สุดจะตื่นเต้น..แปลกตากว่าทุกปี..
  ก็ถือว่าคุ้มค่าที่ไปดู..แต่พอออกมาก็หน้ากลัวอยู่ใช่เล่น
  หน่วยจู่โจม ภูธรภาค 9 (ยะลา)เดินกันให้ทั่ว ยังกะห้างสรรพสินค้า..
  ถึงงานนี้จะไม่มีเพื่อนไปด้วย แต่ก็สนุกสุดๆเลย
 พอกลับมา..เล่นเอาคนแถวนี้อิจฉากระจาย..
               เอาเป็นว่า..ไว้เจอกันใหม่เมื่อชาติต้องการ..
                    ด้วยรัก..ผู้พิทักษ์สันติราษฎ์ไทย Red rose
9月26日

๑۩۞۩๑..ฉันรักเธอที่สุดในโลกเลย..๑۩۞۩๑

                      .....ท่องทะเลเหว่ว้าห่างหาฝั่ง
                                   พลีชีพยั้งหยุดศัตรูผู้อาจหาญ
                    ปกป้องแดนแคว้นไทยไร้คนพาล
                              ทั่วทุกย่านหย่อมสมุทรไกลสุดตา
                       สวมชุดขาวสกาวเด่นมองเห็นอยู่
                                 หากแลดูทั้งลำสวยล้ำหนา
                            ดั่งแต่งจับประดับใส่ให้นาวา
                         งามนักหนาราชนาวีศรีชาติไทย
                   หากเรือล่มจมหายพร้อมตายหมู่
                             ดอกประดู่เด่นเหลืองเรืองสดใส
                        ร่วงทั้งต้นจนลดหมดเช่นไร
                              ทหารเรือไซร้สละชีวิตไม่ผิดกัน
                         เพื่อน่านน้ำฉ่ำใสน้ำใจเยี่ยม
                             สร้างสุขเปี่ยมสดใสไทยสุขสันต์
                 ใครรุกรานหาญกล้าเข้าฝ่าฟัน
                       ทะเลนั้นเหนือชีวิตไม่คิดลา...
 
                            <<..น่านน้ำ..ธารา..>> กุหลาบแดง...

                                ด้วยรักอย่างมากมาย..หัวใจสีแดง
     

9月8日

....~..- -*เรื่องธรรมดา..ของ..คนธรรมดา*- -..~....

         ....ไม่มีข้อกำหนดหรอกว่า ต้องใช้เวลามากหรือเวลาน้อย
               ....ไม่มีข้อกำหนดหรอกว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน
                                  ...ไม่เพียงแต่ไม่มีข้อกำหนด....
                            แต่ยังเปรียบเทียบไม่ได้อีกด้วย
               นิยายรักของเราย่อมแตกต่างจากนิยายรักของคนอื่นอยู่แล้ว 
          เงื่อนไขรักของเราย่อมยากง่ายไม่เท่ากับเงื่อนไขรักของคนอื่น...
                                 อย่าคิดว่าเรื่องรักของเราไม่ธรรมดา
                       ความแตกต่างและเงื่อนไขข้อกำหนด
                                         ที่ไม่เคยเหมือนกันได้
                           มิได้เกิดกับความรักของเราเพียงคนเดียว
                                           ใครๆเขาก็แตกต่างจากเรา...
                                   และคนอื่นๆเหมือนกัน
                                               รักจึงเป็นเรื่องธรรมดา....
                                แต่เป็นเรื่องธรรมดา..ที่ไม่ธรรมดาเลย...
 
 
                                                        ....ที่สุดขอบฟ้า ปลายสายตาตรงนั้น
                                                                    หัวใจ..เราจะได้พูดคุย...กุหลาบแดง
                                                                                                     ด้วยรัก....
9月5日

.•:*´¨`*:•๑۩۞۩๑~ ห้องส่วนตัวของ..หัวใจ ~๑۩۞۩๑.•:*´¨`*:•

               Love  dose  not  lie  at  the  end  of the  path
          but  it  begins  whenever  you  open  your  heart..
                       to  understand  and   accept  conditions  from 
                  different  perspectives, not  just  yours.....
 
                     " ความรัก " มิใช่จุดสุดท้ายของความพยายาม...
                แต่อยู่ที่จุดเริ่มต้นของ " ความเข้าใจ"
 
 
 
       .....หากการตามหา  และการพบเจอ " ความรัก " ของเรานั้น
                    ไม่ใช่เรื่องของการเดินทางมาพบกัน..
               ของหัวใจที่อ่อนแอสองดวงแล้ว....  
           เราคงไม่ต้องเหนื่อยกับ " การเดินทาง " บ่อยๆ
 
 
                                                                       ........ด้วยรัก.....หัวใจสีแดงกุหลาบแดง

~...- -* ท้องธาร......น่านฟ้า *- -...~

                      
                      .....เพราะฉันเกิดมาพร้อมกับความเดียวดาย..รอบๆตัวฉันจึงไม่มีใคร..* - -
                แต่ฉันมีท้องฟ้า และ ผืนน้ำ เป็นเพื่อน...ฉันถึงได้รักมันอย่างมากมายเหลือเกิน
    ฉันอยากปกป้อง  คุ้มครอง  และดูแลมัน..แม้อาจต้องแลกด้วยชีวิต และ ลมหายใจของฉันก็ตาม
                      ท้องฟ้าไม่เคยทอดทิ้งฉัน..ผืนน้ำมันทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ...
                  มีหลายคนเคยบอกว่า..ทหารเรือนั้นน่าสงสารนัก...
         ใช้ชีวิตอย่างอ้างว้างเดียวดายในทะเลอันกว้างใหญ่...เห็นแต่ท้องฟ้า กับ น้ำทะเล เป็นนิจ...
                แต่ทำไมหนอ..ฉันถึงได้อิจฉาทหารเรือเหล่านั้นเหลือเกิน...
                             เขาได้อยู่กับท้องฟ้า และ ผืนน้ำ...อันเป็นที่รักของฉัน
                         ถ้าแลกกันได้...ฉันขอใช้ชีวิตแบบนั้นได้ไหม?
                     ใครบอกว่าฉันต้องลำบากเล่า...ฉันจะลำบากได้อย่างไรกัน
                                ในเมื่อ..ฉันได้อยู่กับสิ่งที่ฉันรัก...
                           เทวดาเจ้าขา! ...ได้โปรดเถิด...ฉันรักท้องฟ้า และ ผืนน้ำเหลือเกิน...
                  สักวัน..ฉันจะต้องไปยืนอยู่บนเรือลำใหญ่อันสง่างาม พร้อมกับ...
                            ปกป้อง ท้องฟ้า กับ ผืนน้ำ ของฉัน...อย่างภาคภูมิใจ... - -*
 
 
                                                             ....แก้มกลม...ขยิบตา